രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ രംഗത്ത് ദലിതർക്കുള്ള പ്രാധിനിത്യം എന്നത് നാളുകളായി ഗൗരവമേറിയ ചർച്ചയിലാണ്.. പക്ഷേ, ഇത്തരമൊരു ചർച്ച കേരളത്തിൽ രാഷ്ട്രീയപരമായും സാമൂഹികപരമായും ചൂടുപിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടക്കുന്ന "പ്രോഗ്രസ് കാഫ് ദലിത് കോൺക്ലേവ്" എന്ന സമ്മേളനത്തിന്റെ പശ്ചാതലത്തിലാണ്. ഈ പരിപാടിയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കൊപ്പമല്ലാതെ തന്നെ, അതിന്റെ പാരിസ്ഥിതികമായ വിപരീതം ഒരാളുടെ തുറന്ന മനസ്സുള്ള പ്രതികരണത്തിലൂടെയാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത് – കെപിസിസിയിൽ നിന്നുള്ള എട്ടു തവണ എം.പിയായ കൊടിക്കുന്നിൽ സുരേഷിന്റെ പൊട്ടിത്തെറി.
"എത്രയോ വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ഒരു പട്ടികജാതിക്കാരനെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ പാർട്ടിക്ക് നൽകി വന്ന നിസ്വാർത്ഥ സേവനത്തിന് പ്രതിഫലമായി ഇപ്പോഴും പിന്നോട്ടായി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് ദുഃഖകരമാണ്" – സുരേഷ് ഈ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് തുറന്ന് പറഞ്ഞത്. കേരളത്തിൽ ഒരു പട്ടികജാതിക്കാരനെ കെ.പി.സി.സി പ്രസിഡന്റാക്കണമെന്ന ആവശ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാത്രമായഅഭിപ്രായമല്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ നീതിയുടെ അടിസ്ഥാനവായ്പ്പ് തന്നെയാണ്. പ്രോഗ്രസ് ഓഫ് ദലിത് കോൺക്ലേവ് ഒരു ദലിത് നേതാവിനെ കെ.പി.സി.സി. പ്രസിഡന്റാക്കാൻ ശുപാർശ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിക്കുമോ?
രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കോൺക്ലേവ്, പേരിൽ മാത്രം ദലിത് മുക്തി ലക്ഷ്യമിടുന്നതായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍, പ്രായോഗിക നിലയിലോ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റത്തിലോ ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിനായി അതു ശ്രമിച്ചെന്നതിന് തെളിവുകൾ കുറവാണ്. സംഘടനാതലത്തിൽ മാത്രം ഇത്തരം കോൺക്ലേവുകൾ നടക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ മൈക്രോഫോൺ രാഷ്ട്രീയത്തിനപ്പുറം പ്രായോഗികതയിലേക്കും ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കും എത്തണമല്ലോ?
ദലിതുകൾക്ക് സ്മരണാദിനങ്ങളിലും സമ്മേളനങ്ങളിലും മാത്രം 'പ്രാധാന്യം' നൽകുന്ന രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് ഇപ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട ഘട്ടത്തിലേക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൊടിക്കുന്നിൽ സുരേഷ് ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സ്വരമുയർത്തിയത് പാർട്ടിക്കുള്ളിലേക്കുള്ള വിമർശനമെന്നതിലും വലിയതായാണ് കാണേണ്ടത്– അത് രാഷ്ട്രീയമാനവികതയോടെയുള്ള ഒരു വാദപ്രതിവാദം കൂടിയാണെന്നറിയണം.
പ്രവർത്തനാത്മകമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ, ഭാവനാപരമായ വാഗ്ദാനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് നിർണായക സ്ഥാനങ്ങളിൽ ദലിത് നേതാക്കൾക്കു ചേർന്ന അവസരങ്ങൾ നൽകാനുള്ള ധൈര്യവും ശക്തിയും പാർട്ടികൾ കാട്ടേണ്ടതുണ്ട്. കേരളത്തിലെ പോലുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ — പ്രസക്തമായ സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങൾ കൈവരിച്ചിട്ടുള്ളതിനൊപ്പം തന്നെ കെട്ടിയിണച്ച ബ്രാഹ്മണിസത്തോടും മതീയാർന്ന രാഷ്ട്രീയത്തോടും ചേർന്ന് നിലകൊള്ളുന്ന ഘടനകളിൽ — ഇതു വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണവുമാണ്.
അവസാനതിൽ, സംവേദനക്ഷമമായ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിനും ആന്തരിക പുനപരിശോധനയ്ക്കും ഈ പ്രശ്നം വഴിതെളിച്ചുതരണമെങ്കിൽ, കൊടിക്കുന്നിൽ സുരേഷിന്റെ തുറന്നുപറയൽ ഒരു തുടക്കം മാത്രമാകും. അതിന്റെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുക രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
